Lo spauracchio del rossobrunismo, di Moreno Pasquinelli

[ 9 dicembre ]

Il quotidiano LA STAMPA, tra i diversi organi di regime, è quello che picchia più duro contro il Movimento 5 Stelle — le spocchiose élite torinesi non hanno ancora digerito l'espugnazione della loro roccaforte.

Un siluro è sparato anche nell'edizione del 6 dicembre, sia cartacea che elettronica. Il titolo è roboante: "Così Grillo spinge i 5 Stelle a destra". Citando presunte gole profonde si insinua che Beppe Grillo starebbe pensando ad un governo M5S-Lega-Forza Italia (embé?). In verità tutto dipana una deduzione: Grillo avrebbe scoperto che i nuovi poveri prodotti dalla crisi votano per le destre, vedi Brexit e Trump; dunque giusto allearsi con le destre. Al netto della fuffa scandalistica, siamo alle prese con la solita litania anti-populista. Tuttavia LA STAMPA è andata giù più pesante.

Prendendo spunto dal comizio conclusivo della campagna referendaria svolto da Beppe Grillo a Torino la sera del 2 dicembre, su LA STAMPA del 4 dicembre [Beppe Grillo e la mistica della sconfitta], tal Massimiliano Panarari, snocciola erudite quanto capziose considerazioni teoriche per poi sferrare il fendente: grillismo come rossobrunismo.

Il pretesto dal quale Panarari prende le mosse è che Beppe Grillo a Torino, dando per scontata la vittoria del Sì al referendum, ha tra le altre cose affermato: "dobbiamo abituarci a essere perdenti contro il mondo". Da questa frasetta —che, detto en passant dimostra quanto anche Grillo fosse andato anch'egli nel panico, cadendo vittima degli incantesimi renziani, quindi quanto fosse lontano dal comune sentire popolare—Panarari deduce che nel Movimento 5 Stelle c'è:

«... l'epica evocazione della sconfitta. La mistica della battaglia perduta affonda le proprie radici in una vasta tradizione politica antidemocratica, ed è una tipica issue simbolica di confine tra il radicalismo di destra e un certo radicalismo di sinistra, che da qualche tempo si vedono miscelati nel fenomeno del "rossobrunismo". Si pensi alla ricerca della "bella morte" dei repubblichini di Salò, all'esaltazione del suicidio rituale di una certa cultura di destra giapponese (che aveva tra i suoi portabandiera lo scrittore Yukio Mishima), ma anche alla mitologia nazionalista di Slobodan Milosevic».

Il Panarari —prima di concludere con un patetico inno alla "base illuministica, empirica e incrementale (sic!) del liberalismo"— è addirittura più preciso, sostiene con sicumera che nel Movimento confluiscono di certo diversi filoni ma quello principale sarebbe

«... l'irrazionalismo delle destre radicali novecentesche... lo sconfittismo eroico, l'idea della lotta solitaria e intrepida (intrisa di superomismo) contro nemici potentissimi e soverchianti (tra cui i famigerati, e non ben precisati "poteri forti" e la finanza); il sovranismo; e l'avversione per la tecnica... un apocalittismo proprio della destra reazionaria».

Troppa grazia Sant'Antonio, verrebbe da dire.
Non sappiamo se Grillo abbia letto questo giudizio ontologico, se lo ha fatto di sicuro avrà risposto con una fragorosa pernacchia, più precisamente con il consueto belin, vaffanculo!

infami vignette sinistrate...

Ma ammettiamo pure che le cose stiano come sostiene Panarari: dove starebbe, entro il contesto concettuale da lui artatamente tracciato, la parte di codice genetico ascrivibile ad una sinistra radicale? Prendendo per buoni il suo metodo analitico, i segni distintivi che ascrive al M5S, si dovrebbe concludere che quest'ultimo sarebbe la reincarnazione postmoderna pura e semplice di certo fascismo mistico ed esoterico. Il rosso infatti è semplicemente assente, oltre l'aria fritta resta solo un nero profondo. Panarari parrebbe in perfetta sintonia con le farneticazioni di certe sette comuniste per cui il grillismo è solo una riedizione del fascismo —vedi: PCL: Movimento 5 Stelle e fascismo.

Il fatto che vorrei segnalare non è tanto che questa descrizione del complesso fenomeno del "grillismo" è fasulla, miserabile. Ciò che vorrei rimarcare è che con il ricorso al topos del rossobrunismo siamo in presenza di un vero e proprio salto di qualità nella maniera con cui le élite sistemiche rappresentano i loro avversari.

Fino ad oggi queste élite "politicamente corrette" hanno lanciato, contro tutti i nuovi movimenti antioligarchici, l'anatema del "populismo." Dimostratisi inefficaci la scomunica ed i relativi esorcismi, i pennivendoli borghesi rincarano la dose, radicalizzano l'accusa: dal "populismo" siamo già passati al "rossobrunismo". Potremmo dirla in questo modo: dalla satanizzazione del nemico alla sua hitlerizzazione.

Il salto è evidente, non fosse per il bersaglio grosso (Beppe Grillo ed il suo movimento) contro cui l'accusa di rossobrunismo è lanciata. Fino a ieri, infatti, essa è stata utilizzata come un marchio d'infamia con cui le élite bollavano alcuni gruppi, sia della sinistra antimperialista che della destra nazionalista che in comune nulla avevano se non considerare l'Impero americano come nemico principale. Eri contro l'ideologia americanista? Difendevi la resistenza dei popoli e delle diverse civiltà contro l'occidentalizzazione? Tanto bastava per beccarti l'accusa di essere rossobruno.

Qui non si tratta soltanto che un cattedratico, al netto dell'ostentata erudizione, si palesa come un falsario, un professionista dell'intossicazione politica. Qui siamo davanti all'avvisaglia di quello che sarà lo spartito che suonerà l'orchestra di regime d'ora in avanti. Segno del panico che serpeggia tra le élite, del timore di essere spazzate via. Più questo momento si avvicina più essi daranno fondo a tutto il repertorio di scomuniche, di ingiurie e calunnie —senza escludere che le armi della critica possano precedere la critica delle armi.

Ma cos'è, al di là delle piroette speculative di Panarari, il rossobrunismo? Il Nostro non lo spiega, stabilendo una sbrigativa equipollenza col fascismo. Non è così.

Tagliando con l'accetta si potrebbe dire che esso è il segno distintivo di quelle correnti ideologiche che teorizzano l'alleanza, il fronte comune, tra i comunisti e una peculiare destra nazionalista contro il comune nemico del capitalismo globale finanziarizzato che vede negli USA il gendarme supremo. Su quali principi, secondo i rossobruni, questa alleanza dovrebbe costituirsi? Sul trinomio: anticapitalismo, nazionalismo e socialismo. Alleanza dove la corrente rossobruna si porrebbe come la cerniera politica tra i due poli del fronte immaginario—nulla a che vedere, quindi, con il fascismo mistico ed esoterico di cui parla a vanvera il Panarari.

Il discorso sulla genesi storica del "rossobrunismo" si farebbe lungo, e questa non è la sede per ricostruirla nei dettagli. Ma qualche riga va spesa e la metto in nota. [1]

nazional-bolscevichi russi

Qui basti dire, per stare alla cronaca recente, che i rossobrunismo,  oltre ad essere una insidiosa volgarizzazione politica, si è rivelato uno spauracchio costruito ad arte da ben identificati settori dell'intellighentia italiana (in combutta con l'intelligence nostrana), ripresi quindi dalla stampa di regime, anzitutto per isolare quei movimenti rivoluzionari di sinistra che essi ritenevano pericolosi. 

Non c'è stata traccia in nessun paese d'Europa, tantomeno in Italia, di un'alleanza tra formazioni comuniste e neofasciste. Per la precisione: non c'è mai stata nemmeno alcuna convergenza, per quanto tattica,  tra gruppi della sinistra comunista e antimperialista ed i rossobruni (nazional-comunisti, eurasisti, ecc). Il fatto è che lo spaventapasseri delrossobrunismo, prima è stato agitato dalle grandi testate giornalistiche neoliberiste, poi è stato raccolto dalla gran parte dei passeri di sinistra, quelli "antagonisti" compresi, per colpire e isolare, non senza bassezza morale, la sinistra antimperialista.

Questo sodalizio tra élite neoliberiste e sinistra "antagonista" è carsico, scompare e riappare, a seconda del contesto politico. Oggi, ad esempio, l'etichetta rossobruna viene appiccicata indistintamente a tutti coloro che hanno condannato le cosiddette "rivoluzioni colorate", a quelli che sostengono la legittima rivolta nel Donbass contro il regime Kiev —il caso della scomunica di certa sinistra "antagonista" verso laBanda Bassotti ha addirittura dello scandaloso.

Rossobruni sono quindi bollati tutti coloro che oltre ad essere contro la NATO sostengono le ragioni della Russia e Putin. E' vero che la maggior parte dei gruppi neofascisti europei, come pure di certe destre nazionaliste, si dichiara filorussa e anti-islamica (vedi l'inchiesta che abbiamo pubblicato). Ed è vero che sono molti i gruppi di sinistra schierati sullo stesso fronte. Ma non solo non c'è alcuna alleanza trasversale tra essi; i gruppuscoli rossobruni sono  del tutto insignificanti. Sarà utile segnalare che il solo paese dove irossobruni o nazional-bolscevichi hanno una effettiva consistenza è la Russia ma, guarda caso, essendo ferocemente antiputiniani, sono stati messi fuorilegge. Parliamo tra l'altro della corrente di Eduard Limonov, che prima di riavvicinarsi al governo di Mosca ha passato molti anni nelle carceri di Putin. 

Ciò che dimostra non solo quanto aleatoria sia la categoria del rossobrunismo; dimostra come essa sia solo un'arma ideologica delle élite dominanti per hitlerizzare certi suoi nemici.

Eduard Limonov

Alle vittime della paranoia rossobruna vale la pena ricordare quando lo spauracchio del rossobrunismo venne per la prima volta utilizzato. Si era alla metà degli anni '90, mentre infuriava la guerra civile in Iugoslavia, quella carneficina che si concluderà nel marzo del 1999 con l'aggressione della NATO — e col pieno coinvolgimento del governo D'Alema. Il campo del neofascismo era diviso: alcuni sostenevano, assieme alla NATO e al Vaticano, il secessionismo croato e bosniaco, altri la Serbia di Milosevic. La stessa divisione attraversava la sinistra.  La stampa ed i media di regime (ovvero filo-NATO), non si limitarono ad una vergognosa campagna di sputtanamento della causa Iugoslava, quindi di Milosevic. Si doveva calunniare chiunque in Italia avesse simpatie per quella causa, chiunque denunciava lo squartamento della Iugoslavia e rifiutava come ipocrita la martellante campagna sui "diritti umani" con cui l'Occidente camuffava le sue spinte guerrafondaie ed espansionistiche. Ecco quindi che fece capolino il teoremarossobruno: chi stava dalla parte dei serbi e col socialista Milosevic, era bollato come sostenitore della "pulizia etnica" dei cetnici di Arkan, Sesely e Karadzic, qualificati come "il male assoluto". 
Ma la quesione è: ci fu allora un'alleanza tra neofascisti filo-serbi e comunisti-filo-iugoslavi. No, non ci fu.

Né ci fu quando in Italia la campagna contro il presunto rossobrunismo toccò il suo apice, negli anni 2003-2005, dopo l'invasione anglo-americana dell'Iraq e la eroica resistenza irachena. La campagna dihitlerizzazione non colpì solo i partigiani iracheni, fossero nazionalisti saddamiti o islamisti takfiri—descritti come "tagliagole", "mostri", "belve feroci", quindi equiparati ai nazisti—; prese di mira chiunque in Italia sostenesse come sacrosante le ragioni della RESISTENZA IRACHENA. Il bersaglio fu quindi il Campo Antimperialista, che senza dubbio fu il movimento che con più efficacia, proprio nel cuore dell'Occidente, difese quella Resistenza.

Si potrebbe scrivere un intero libro sulla campagna di calunnie contro il Campo Antimperialista —voluminosa quante altre mai solo la rassegna stampa di quella valanga di calunnie che che preparò gli arresti di mezzo gruppo dirigente nell'aprile 2004. 

Basti dire che dal settembre 2003 (contestualmente al campo estivo di Assisi che oltre a lanciare la campagna "Dieci euro per la Resistenza irachena" promosse la manifestazione nazionale del 13 dicembre successivo), e per due anni consecutivi, il Campo Antimperialista fu la principale vittima di una martellante campagna di hitlerizzazione, ed il topos fu appunto quello del rossobrunismo. L'insinuazione, la scandalosa imputazione, fu che il Campo era il crocevia, il luogo del connubio politico di comunisti rivoluzionari e fascisti. Anzi, per la precisione, il rossobrunismo venne declinato come "alleanza nazi-islamo-comunista". 

Assisi, settembre 2003: uno dei forum al Campo Antimperialista

 
Era vero? No, era completamente falso!
Fu il sicofante Magdi Allam, con un editoriale del settembre 2003, a coniare questo brand, questo marchio d'infamia. Venne poi raccolto da tutti i media, carta stampata, Tv, radio e ovviamente web —proprio tutti, compresi quelli di sinistra. La campagna di intossicazione, tesa a liquidare il movimento di appoggio alla resistenza irachena, fu sistematica, scientifica, devastante. Che ci fosse dietro la centrale di disinformazione strategica dell'intelligence italiana (ufficio ubicato in via Nazionale in Roma) di Pollari e Pio Pompa lo dimostreranno i fatti, tra cui clamorosi processi e inchieste. Il giornalista al loro servizio e che allora guidava la crociata mediatica contro gli antimperialisti qualificandoli come rossobruni era Renato Farina,poi smascherato come agente dei servizi segreti "Betulla".

In conclusione provo a ricapitolare:

(1) Il nazional-bolscevismo o nazional-comunismo (volgarmente rossobrunismo) è sempre stata una corrente politica marginale e irrilevante, anche in Germania, dove nacque. Oggi sopravvive solo in Russia, con addentellati in Donbass e nelle aree russofone di paesi come Ucraina, Lituania, Estonia, Lettonia, Bielorussia, ecc. 
(2) Ma proprio il peculiare caso russo, mostra che la costellazione nazional-comunista è divisa, anzi spaccata: tra chi sta con Putin e chi contro. La comune rivendicazione della tradizione nazionalista cristiano-ortodossa (il mito della "terza Roma") e grande-russa, sia zarista che staliniana, non è sufficiente a tenere uniti i nazional-comunisti. 
(3) Se riemergerà in Occidente il nazional-comunismo potrebbe essere nella forma del mito eurasista o eurasiatico, che postula un impero dall'Atlantico a Vladivostok sotto egemonia russa.
(4) Non ha mai visto luce, in nessun paese occidentale, quanto auspicato dalle sette nazional-comuniste, cioè una alleanza tra forze della sinistra comunista e gruppi fascisti. Non accadde nemmeno nella Germania di Weimar, a dispetto di certi pennivendoli e storici liberali da strapazzo: è vero che il KPD considerava (grave errore) la socialdemocrazia socialfascista, quindi nemico principale, ma non ci fu mai alcun fronte coi nazisti. Centinaia furono anzi i militanti comunisti morti per avere contrastato l'ascesa del nazismo.
(5) Per quanto sia evidente che coloro che utilizzano la pecetta del rossobrunismo siano dei somari che non sanno di cosa parlano, va sempre ricordato che essa è stata usata come un marchio d'infamia per isolare e poi punire la sinistra antimperialista che ha difeso con coerenza le resistenze nazionali contro le aggressioni NATO e americane. Marchio del tutto simile a quello di "antisemitismo" usato dal potere contro chiunque condanni il sionismo.
(6) L'articolo del signor Panarari conferma che i poteri globalisti dispongono di una simbolica quanto tossica tassonomia per bollare con marchio d'infamia i loro nemici. 
Ecco la loro classificazione demonologica:  
- sostieni le resistenze antimperialiste? Sei un potenziale terrorista! 
- denunci il carattere sionista e razzista dello stato israeliano? Sei antisemita! 
- sei contro le élite dominanti: sei populista! 
- sei contro l'Unione europea per la sovranità popolare e nazionale: sei un rossobruno!

(7) Più si avvicina il momento della fine dell'Unione europea più le élite dominanti intensificheranno la loro campagna di avvelenamento ideologico. Per rendere più efficace la mostrizzazione dei nemici Lorsignori metteranno l'elmetto a tutta la mandria di trombettieri (già attivi o in sonno) preferibilmente con immacolato pedigree di sinistra.  E sempre a sinistra Lorsignori attingeranno per arruolare come fanteria ascara i tanti cretini che vi albergano.



NOTE

[1] Questa minoritaria corrente di pensiero, volgarmente bollata come "rossobruna", nacque nella Germania di Weimar, non divenne mai un movimento di massa e si divise in diversi gruppi. Venne alla storia, nei primi anni venti sotto il nome di "nazional-bolscevismo" o "nazional-comunismo". Distingueva quel manipolo dei nazional-bolscevichi la tesi che la Germania, per liberarsi dalla catene di Versailles, si sarebbe dovuta alleare con la Russia bolscevica. Di qui la proposta di un'alleanza tra i comunisti tedeschi e le frange anticapitaliste del nazionalismo germanico —da segnalare che ai primi anni venti il nazismo era solo in gestazione. Vale la pena segnalare chi furono i fondatori di quella corrente.  Paul Eltzbacher era il solo che venisse dalla destra nazionalista. Gli altri esponenti di spicco, Heinrich Laufenberg e Friedrich  Wolffheim erano militanti del Partito Operaio Comunista tedesco (KAPD). Obbligatorio infine ricordare che la maggior parte di questi nazional-bolscevichi, all'avvento del nazismo, passarono tutti alla resistenza e quelli che sopravviveranno alle persecuzioni hitleriane diventeranno tutti cittadini della DDR (Germania orientale).

La personalità più conosciuta del nazional-bolscevismo tedesco è Ernst Niekisch (1889-1967). Insegnante social-democratico (1919-1922), espulso dall'SPD nel 1926 a causa del suo nazionalismo. Prima entrerà in rapporto con un piccolo partito socialista della Sassonia che si convertirà alle sue idee, successivamente animerà la rivista Widerstand (Resistenza) che avrà una certa influenza sulla gioventù di prima del 1933. Il movimento di Niekisch raggruppava persone provenienti tanto dalla sinistra che dalla destra nazionalista. Dopo il 1933, egli si oppose al nazismo e sarà deportato in un campo di concentramento (1937-1945). Dopo il 1945, andò ad insegnare nella DDR. Nel 1953, passerà all'Ovest. Solo uno di questi gruppi nazional-bolscevichi sostenne il nazismo, il Fichte Bund di Kessemaier, con cui non a caso collaborava il belga Jean Thiriart —lo stesso Thiriart che darà vita dopo la seconda guerra al movimento nazional-comunista col nome di Giovane Europa (rete di cui faceva parte in Italia, negli anni '60, il famigerato gruppo bollato come "nazi-maoista" Lotta di Popolo).
I tentativi di Thiriart di dare vita ad un movimento strutturato, antiamericano e filo russo —una variante radicale del cosiddetto eurasismo o euroasiatismo— falliranno tutti miseramente.

http://sollevazione.blogspot.it/2016/12/lo-spauracchio-del-rossobrunismo-di.html

Radikal Bir Gerici: Aleksandr Dugin (ya da “Dugin Eleştirisi”), by Aytekin Kaan Kurtul

Bu eleştiri, temmuz ayında, bendeniz İşçi Partisi’nden ayrılmadan önce İşçi Partisi Uluslararası İlişkiler Bürosu’na sunulmuştur.

Aleksandr Dugin, ABD ve AB’ye karşı tutumundan ve Avrasya’yı, Atlantik’in -ekonomik anlamda- gelişmekte olan ülkeler üzerindeki hegamonyasına karşı bir jeopolitik alternatif olarak sunmasından ötürü partimizce bir “siyasi ortak” olarak sunulan bir “siyaset teorisyeni”. Kendisinin Moskova’da belli bir nüfuza sahip olduğuna dair iddialar da (resmiyette “Duma Başkanı Sergey Narişkin’in danışmanı” sıfatını taşıyor) bu sunumu yaygınlaştırıyor. Büro üyelerinin bu konuda benden daha bilgili olduğundan eminim.

Emin olmadığım konu ise, Dugin’in siyasi ortağımız olması için kendisinde aramamız gereken fikirsel nitelik ve potansiyel siyasi gücün iyi hesap edilmiş olması. Sonraki satırlarda daha ayrıntılı bir şekilde değineceğim üzere, Dugin’in açıkça gerici ideolojisi (ki bunu kapitalizm, sosyalizm ve faşizmden sonra gelen bir “dördüncü siyasi teori” olarak sunmaktan geri kalmıyor) ve küresel çapta sınırlı nüfuza sahip olması (ki nüfuz alanındaki siyasi figürlerin genelde aşırı sağdan veya Alain de Benoist önderliğinde küçük bir hareket olan “Yeni Sağ”dan olması), kanımca Partimizin Dugin önderliğindeki “Avrasya Hareketi”nden çekilip ideolojik olarak daha yakın olduğu Dünya İşçi ve Komünist Partileri Toplantısı’na düzenli olarak katılması için (ki bu konuda Rusya Federasyonu Komünist Partisi, Küba Komünist Partisi, Kore İşçi Partisi gibi zaten iyi ilişkilere sahip olduğumuz partilerin desteği alınabilir) yeterli bir sebep.

Eleştirimi basit ve vurgulu kılmak adına maddelendireceğim.

1) Aleksandr Dugin, radikal bir gericidir: Aslında bunu uygun bir şekilde kendisine sorsanız, eminim kendisini bu şekilde tanımlayacaktır. Son ifademden de anlaşıldığı üzere Dugin, radikal bir gericidir ve “radikal” sıfatı, önemli ölçüde, fikirlerinin gerici niteliğini saklamamasından dolayıdır.

Bu yaklaşımının özünü felsefi yaklaşımında bulabilmek mümkündür:

Aleksandr Dugin, her zaman ifade ettiği üzere Giulio Evola ve Martin Heidegger hayranıdır. Öyle ki, fikirsel hegamonyası altındaki “Uluslararası Avrasya Hareketi”nin önde gelen isimleri bu filozofların söylemlerini sloganlaştırmıştır (“çağdaş dünyaya isyan edin” (Evola) ve “varlığın özü” (Dasein, Heidegger) için “çağdaş dünyanın dayatmalarının reddi”). Giulio Evola, felsefe tarihine ilgi duyanların bildiği üzere, kendi tabiriyle “materyalist iştahlara” karşı çıkmış ve çağdaş toplumun eşitlikçi temelini reddederek ezoterik ve “mantık-ötesi” üzerine çalışmalara yönelmiş, sonuçta da idealini “Roma toplumu”nda bulmuştur. Evola, ayrıca “Irk Doktrini’nin Sentezi” yapıtıyla Faşist İtalya’daki ırk yasalarına ilham vermiştir. Heidegger ise, gerici düşüncelerini Nazi Partisi’ne üye olarak somutlaştırmıştır.

Dugin’de bu iki düşüncenin sentezi, hedefi daha belirgin bir fikre dönüşüyor. Hedefteki “olumsuzluk”, hoşumuza gideceği üzere “konsümerizm” yahut “kozmopolitizm” değil, “progresizm”, yani Türkçemizdeki karşılığıyla ilericiliktir. Dugin, “Sınırsız Özne” başlıklı makalesinde bu karşıtlığını şu şekilde ifade eder (alıntı içindeki tırnak işaretleri Dugin’e ait):

“Geleneksel birey, ‘Aydınlanma’ öncesi çağda şiddeti bir prensip olarak benimsemiş ve dönemsel karşıtlıkları bu düzleme oturtmuştur. Bu bağlamda, şiddetin meşrulaştırılması öznel bir niteliğe sahip olmuştur. ‘Aydınlanma’ sonrasında insan merkezli düşünce, insan hakları, mantıksallık ve pozitivizm gibi ‘ilerici’ akımlar ise geleneksel toplumun yapısına aykırı olarak şiddetin meşrulaştırılmasını nesnelleştirme yoluna gitmiş ve şiddet prensibini ortadan kaldırmıştır. […] Metafiziksel meşruiyetini yitiren şiddet, barbar bir şekle bürünmüş ve bireyin özü her ne kadar değiştirilemese de, meşruiyetin kaynağı ‘öz savunma’ olmuş ve şiddet, prensip olarak yasaklanmıştır. […] Bu noktadan sonra ‘güvenlik’ ve ‘insan hakları’, para gibi soyut materyallerle ölçülmeye başlamıştır.”

Görüldüğü üzere Dugin, biraz Marinettivari bir yaklaşımla, şiddetin evrensel ilkelere bağlı bir şekilde kullanılmasının “geleneksel bireyi” yozlaştırdığını savunmakta ve şiddetin kendisinin bir ilke olduğunu ifade etmektedir. Aynı makalenin devamında (“Terörizmin Metafiziksel Yaratılışı” başlığı altında) “günümüz liberalizmi”ni oluşturan unsurlar arasında “kadınların oy verme hakkı, devletin mekanizmasının zayıflatılması, ‘insan hakları’ savunuculuğu”nu gösteren Dugin’in liberalizm eleştirisinin ileriden değil, Neanderthaller zamanından geldiği aşikardır.

Dugin, bu bağlamda, sosyalizm karşıtıdır.

Öyle ki, “Dördüncü Siyasi Teori’nin Avrupa’da Yaygınlaşması İhtimalleri Üzerine Öneriler” başlıklı makalesinde -Marx ve Engels’in “Komünist Manifesto”nun ikinci bölümünde (“Proleterler ve Komünistler”) her ülkenin kendine özgü yöntemlerle sosyalizme ulaşacağını ifade ettiği gerçeğini görmezden gelerek- sosyalizmi “liberal modernitenin bir ürünü olan, ön-modernitenin uç noktadaki (крайний, extreme) dinsel genişlemesi” olarak tanımlamakta ve sosyalizmi “gnostisizm” ile ilişkilendirmektedir.

Dugin’in Marx cehaleti/aymazlığı bununla da sınırlı değildir. “Marx’ta olmayan” orta sınıf kavramını sanki Marx hiç ele almamış gibi burjuva devrimlerinin getirisi olan ulusçuluk ile ilişkilendiren Dugin, “bir ulusçu için ulusun dışında ulusal ve toplumsal risk vardır” ifadesiyle devrimler tarihi konusunda ne kadar “bilgili” olduğunu ortaya koymuştur. Dugin ayrıca, Marx’ın iktisadi tahlillerini son derece kaba ve yüzeysel bir şekilde ele alarak “proleter devrim” kavramını “mesih beklemekle” ilişkilendirmekte ve daha sonra da değineceğim “Faşizmin Dördüncü Siyasi Teori Açısından Eleştirisi” başlıklı makalesinde “ancak Marksistlerin aptalca materyalizmleri ve mekanik determinizmleriyle birlikte sonu geldiğinde neo-Nazileri yenebiliriz” gibi bir akıl tutulması ürününü ortaya koyabilmektedir.

Böylece Dugin’in bilimsel metotlara yaklaşımını da netleştirmiş olduk. Peki Dugin, “modern dünya”nın yerine ne koymak istiyor?

Yanıt basit: Bir Rus İmparatorluğu ve “gelenek” üzerine kurulu toplum yapısı.

İlkinden başlayalım: “Rus İmparatorluğu” ya da “Büyük Rusya”, Dugin’in fikrinde bazen açık, bazen kapalı bir şekilde ifade edilen ve “Avrasyacılık” kavramının içine işlenmiş bir kavram.

Kısa bir örnek verecek olursak, “Putin ve İmparatorluk” başlıklı makalesi kullanılmaya elverişlidir. Dugin, söz konusu makalede kullandığı, “Bugün Avrasya içinde dirilen Büyük Rusya, bağımsız bir yeni İmparatorluk niteliğini taşıyor. Bu bir Sovyet dirilişi değil, bu fikir (sosyalizm) öldüğünden dolayı; fakat  etnik olarak Rus da değil zira ortak bir dinsellik yok. Avrasyalılığın önerdiği, Rus İmparatorluğu ve Sovyetler Birliği’nden kalan Büyük Alan’da yeni bir imparatorluk kurmaktır.” ifadesiyle Avrasya’yı “yeni bir Rus İmparatorluğu” ya da “yeni bir Büyük Rusya”nın yapıtaşı olarak gördüğünü gösteriyor. Bunun felsefi açıdan sosyalizmle alakası olmadığı aşikardır; onu geçtim, sosyalist niteliği olmayan bir “Rus İmparatorluğu” fikri, enerjiye ihtiyaç duyan ülkemizin Kafkasya ve Batı Asya’daki çıkarlarına aykırıdır. Buraya sonra geleceğim.

Çağdaş ulus toplumuna karşı olan Dugin’in önerdiği topluma gelirsek: Çok inançlı ve her etnik grubun ve inanç grubunun kendini yönettiği mikro grupçuklardan oluşan bir büyük imparatorluk. Bunun için “Dördüncü Siyasi Teori Programı”nı okumak yeterli. Bir örnek verecek olursak: “Her toplum, ruhanilik ve materyalizm arasındaki dengeyi kendisi kurmalıdır. […] Yine de güç, ‘demokratik prosedürlerle’ belirlenenlerin elinde değil, en zekilerin, en yeteneklilerin, en ruhanilerin elinde olmalıdır.”

Özetle, Dugin’deki “Avrasya” kavramı, Partimizin önerdiği “gelişen kamucu uygarlık”tan öte, esası “ruhani” olan bir “Büyük Rusya” ideali üzerine kuruludur.

Başka bir ifadeyle Dugin, genişlemeci ve gerici yaklaşımıyla Partimizden hem teorik olarak, hem de pratik olarak uzaktır.

2) Aleksandr Dugin, açıkça faşist örgütlerle işbirliği yapmaktadır: Bu yönü partililerce pek bilinmez ama Aleksandr Dugin, bilhassa Avrupa’da, açıkça faşist örgütlerle işbirliği yapmaktan çekinmeyen bir siyasi figürdür. Bu durum, Avrupa’daki sosyalist partilerle (ki, ne olursa olsun, ideolojik olarak bize Dugin’den daha yakındır) ilişkilerimizin gelişmesi önünde önemli bir engeldir (ileriki satırlarda ayrıntılandıracağım).

Bu örgütler arasında şüphesiz en çok göze çarpan, Yunanistan’ın Altın Şafak Partisi’dir. İstanbul’un, İzmir’in ve Trabzon’un “tekrar fethi”ni öngören bu parti, “Megali İdea”nın diriltilmesinden yanadır ve geçtiğimiz yıl Selanik’te bulunan Atatürk’ün eski evinin önünde yaptığı ırkçı, Türk düşmanı eylemle gündeme gelmiştir.

Bu örgütün Dugin’le ilişkisi, yeni ve belirgin. 2013 yılının kasım ayında, Altın Şafak Partisi’ne bağlı bir internet sitesinde (ki bu daha sonra Foreign Affairs’e de konu oldu) Aleksandr Dugin ile Altın Şafak Partisi Genel Sekreteri Nikolaos Mikaloliakos’un mektuplaştığı ve bu mektuplaşmada “Atlantik Cephesi karşısında ortak tavır alınabileceği” konusunda görüş birliğine varıldığı gibi Aleksandr Dugin’in, Altın Şafak yöneticilerini Moskova’ya davet ettiği belirtildi. Bu haberin doğruluğu, bir Altın Şafak heyetinin geçtiğimiz mayıs ayında Moskova’da Dugin’i ziyaret etmesiyle kanıtlandı. Söz konusu buluşmada taraflar “Ortodoks değerleri” üzerinde bir “mücadele alanı” oluşturmaya karar vermiş ve Altın Şafak kendisini “Rusya’nın doğal müttefiki” olarak nitelemiştir.

Dugin’in işbirliği yaptığı ikinci büyük faşist oluşum, kendini “Turancı” olarak niteleyen Macar Jobbik örgütüdür. Jobbik’in Türkiye’de Milliyetçi Hareket Partisi’yle (MHP, NATO yanlısı olmasına “rağmen”) bağları olduğu gibi (ki Jobbik’in lideri Gabor Vona, geçtiğimiz yıl Sakarya Üniversitesi’nde bir konuşma yapmış ve MHP’lilerle bir araya gelmiştir) Macaristan’daki göçmenlere ve Romanlara karşı “radikal” politikalar öngördüğü de bir sır değildir. Dugin’in önderliğindeki Uluslararası Avrasya Hareketi’ne dahil olan Jobbik, söz konusu hareketin dergisi olan “Avrasya İlişkileri Dergisi”ne (“Journal of  Eurasian Affairs”) de sıkça katkıda bulunmaktadır (bu derginin varlığından haberdar olan var mı?).

Dugin’in bu iki büyük örgüt haricinde Fransa’da Alain de Benoist önderliğindeki “Yeni Sağ” (ki bu oluşum Dugin’e benzer bir Marx cehaletine/aymazlığına sahiptir) ve İtalya’da post-faşist Claudio Mutti ile işbirliği yapan Dugin, her ne kadar 70’lerin sonlarında Türkiye’ye gelip Genel Başkan Doğu Perinçek ile tanıştığını iddia eden (bir yıl öncesine kadar hocalığını yaptığı Komünist Yeniden Kuruluş Partisi üyesi Yoldaş Gabriele Repaci’den öğrendiğim kadarıyla), geçtiğimiz aylarda kaybettiğimiz Costanzo Preve gibi samimi Marksistlerle yakınlaşabilse de, ağırlıklı olarak aşırı sağla işbirliği yapmıştır.

Dugin’in bu yaklaşımı, Partimizin İtalya temsilcisi olarak görevimi icra etmemde çeşitli zorluklarla karşılaşmama yol açmıştır. Örnek verecek olursam: İtalyan Komünistleri Partisi’nin Uluslararası İlişkiler Bürosu (ki Rusya Federasyonu Komünist Partisi’nde bağlantıları vardır), Partimizle ilişki kurulmamasının sebepleri arasında Partimizin “faşist Dugin” ile olan ilişkilerini öne sürmüştü (yine de ben aynı partinin eğitim organı olan Kızıl Ev’deki yoldaşlarla ile iyi ilişkilere sahibim) ve aynı durum, Komünist Parti-Halkçı Sol’un Lazio Bölgesi gençlik önderleriyle ile olan görüşmemizde, her ne kadar siyasi “kibarlık” çerçevesinde olsa da, karşı-argüman kaynağı olmuştu.

Ölçmemiz gereken, Dugin’le birlikteliğin artılarının bahsettiğim eksileri karşılayıp karşılamadığıdır. Fikrimce herhangi bir artısı olmadığı için, eksilerin egemen olduğu kanısındayım. Kendimizi Dugin’in küçük ve gerici bağlantı ağının içine hapsetmemiz, büyük bir yanlıştır.

3) Dugin’in Avrasyacılığı Türkiye’nin ve sosyalizmin çıkarına değildir: Bu madde, belli ölçüde birinci madde ile ilişkili fakat bu noktada meseleyi ağırlıklı olarak iktisadi ve jeopolitik açıdan değerlendireceğim.

Dugin’de “Avrasyacılığın”, bir “Büyük Rusya” hedefine karşılık geldiğini ve bu “Büyük Rusya”nın sosyalist bir niteliği olmadığını daha önce ifade etmiştim.

Peki Dugin’in hayalindeki Rusya’nın genişlemek istediği “Büyük Alan” neye karşılık geliyor? Bu sorunun yanıtını kendisinin “magnum opus”u sayabileceğimiz “Jeopolitiğin Temelleri”, ya da Türkiye’deki adıyla “Rus Jeopolitiği” kitabında bulabiliriz (ben İngilizcesini okuduğum için alıntılardaki tercümeler bana aittir).

Birkaç alıntı yapacak olursak:

“Rusya’nın Kafkasya’daki geleneksel ve güvenilir müttefiki olan Ermenistan çok temel bir jeopolitik öneme sahip. Ermenistan, kuzeye ve doğuya yönelecek Türk saldırılarını püskürtmek için önemli bir stratejik üs niteliğindedir. Azerbaycan’ı da İran’la paylaşmak mantıklı olacaktır. Dolayısıyla Erivan-Moskova-Tahran ekseninin kurulması elzemdir. Bu bağlamda Türkiye içinde de jeopolitik şoklar yaratılmalıdır.” (sayfa 352)

“Eğer Azerbaycan Türk yanlısı politikalarını devam ettirirse o ‘ülke’ Ermenistan, Rusya ve İran arasında paylaşılmalıdır. Aynı şey, Kafkasya’nın diğer mikrobölgeleri olan Çeçenistan, Abhazya, Dağıstan vb. için de geçerlidir.” (sayfa 243)

“Avrasya projesinde Türkiye’ye ‘günah keçisi’ rolü biçilmelidir. Kürtler, Ermeniler ve diğer Türk azınlıkları isyana teşvik edilmelidir.” (sayfa 244)

“Çin, jeopolitik açıdan Rusya’nın güneydeki en tehlikeli komşusudur.” (sayfa 359, bu arada bu bölümün başlığı “Çin’in Çöküşü”)

“Avrasya, Çin’in dağılması ve bölge devletlerince idari-siyasi olarak paylaşılması için elinden geleni yapmalıdır.” (sayfa 360)

“Tibet-Şincan-Moğolistan-Mançurya ekseni, Rusya için bir güvenlik kemeri niteliğine sahip olmalıdır.” (sayfa 363)

Gördüğünüz üzere Dugin, Avrasya meselesine bir “anti-emperyalist” olarak değil, bir Rus şovenisti olarak yaklaşmaktadır. 2008 yılında, Genel Sekreterimiz Hasan Basri Özbey’in bir Star Gazetesi yazarına verdiği yanıtta Dugin’in Genel Başkan Doğu Perinçek ile görüştükten sonra “Türkiye ile ilgili bazı yanlış görüşlerini düzelttiği” (ki ülkemizi bölmeyi amaçladığından ötürü, kanımca Dugin’in söz konusu görüşlerinin tamamı yanlıştan öte tehlikelidir) ve bunu “Türkiye’nin Jeopolitiği” adlı kitabında belirttiği ifade edilmişti. “Türkiye’nin Jeopolitiği” isimli kitabı okumadığım için üzerinde yorum yapamam; fakat bu kitabın uluslararası kamuoyu ve Rus halkı tarafından neredeyse hiç bilinmediği ve siyasi çevrelerde (ki buna Dugin’in şürekası da dahildir) en çok konuşulan Dugin “eserinin” yukarıda alıntıladığım “Jeopolitiğin Temelleri” olduğu açık bir gerçektir. Bu durumun Dugin tarafından bilinmediği de düşünülemeyeceğine göre Dugin’in en iyi ihtimalle ikiyüzlü bir yaklaşım içinde olduğu çıkarımında bulunabiliriz. Kaldı ki, Dugin Çin ile ilgili görüşlerini çok az bir değişiklikle (ki bu değişikliği Genel Başkan Doğu Perinçek’ten ziyade Vladimir Putin’e bağlıyorum) halen savunmakta ve kendisine bağlı hareketin internet sitelerinde Çin bayrağı olarak Tayvan (Komintang) bayrağı kullanılmaktadır.

Üstelik Dugin’in “jeopolitik teorileri”nin ekonomik ve sosyal temellerden yoksun olduğu, ya da bu temellerin bilinçli olarak saklandığı aşikar. Şovenist bir imparatorluk fetişisti görüntüsü veren Dugin’in, olayın ekonomik boyutunu kavradığını varsayarak kısa bir “Büyük Rusya” tahlili yapmakta fayda var.

Öncelikle şunu belirtmeliyim: Partimizin son dönemde ortaya koyduğu Batı Asya Birliği Projesi, Türkiye’de olası bir devrimin finansmanının önündeki en büyük engel olan enerji sorununu çözmesi açısından son derece isabetlidir. Söz konusu projenin, İran’ın pazar sıkıntısını ortadan kaldırması, Azerbaycan’ın alternatif bir rekabet metodu aramasını engellemesi ve bölgede güvenlik için işbirliğinin sıkılaşması açısından bölgenin diğer büyük devletinin (İran) çıkarına olacağı da açıktır.

Bununla birlikte, bu projeye en az İsrail kadar muhalif olacak bir devlet varsa, o da Rusya’dır; zira Rusya’nın gözünde Türkiye bir “garanti pazar”dır ve Batı Asya Birliği Projesi, Azerbaycan’ın Kafkasya’daki Rus üssü niteliğindeki Ermenistan’a karşı elini güçlendirecek bir projedir.

Biri ekonomik, diğeri jeopolitik olan bu iki sebebin birincisi, Erdoğan-Putin ilişkisinin pürüzlere rağmen olumlu seyretmesinin temel sebebidir. İkincisiyse, bugün, bu projenin yokluğunda, Azerbaycan’ın İsrail’e yakınlaşma ve ABD-Rusya arasında denge siyaseti uygulama zorunluluğu hissetmesinin temel sebebidir.

Dolayısıyla:

a) Dugin’in öngördüğü “Avrasya” (hattâ Putin’in öngördüğü “Avrasya” bile), Partimizin önerdiği Batı Asya Birliği Projesi ile çelişmektedir ve Türkiye’nin çıkarlarına aykırıdır.
b) Rusya için temel çıkarlarını zedelemediği ve doğalgaz talebi olduğu sürece Erdoğan Hükümeti/Rejimi bir sıkıntı yaratmaz.
c) Rusya’ya birinci ve ikinci maddelerde belirttiğim veriler ışığında yaklaşılmalıdır; yani, emperyalizmin saldırısına uğradığı (Ukrayna gibi) ve emperyalizmin saldırısına uğrayan diğer devletlere destek verdiği (Suriye gibi) zaman desteklenmeli fakat bu destek mutlak nitelikte olmamalıdır. Rusya ile özellikle Kafkasya ve Kıbrıs’ta hesaplarımız farklıdır ve Rusya’daki hakim güçler, bizimle aynı ideolojiye sahip değildir. Kaldı ki, Rusya’nın Gürcistan müdahalesinde izlediği etnik bölücü politika, bölgemiz için zararlı bir örnektir ve Saakaşvili’nin Atlantikçi olduğu gerçeğiyle meşrulaştırılamaz.

4) Parti, sola güvenmelidir: Partimiz, anladığım kadarıyla, MDD çizgisini “evrenselleştirmek” adına dünyada “anti-emperyalist” veya “Atlantik karşıtı” olarak algıladığı güçlerle, ideolojik eğilimine bakmaksızın işbirliği yapma eğilimlidir. Bu algılarda kimi zaman yanılgıya düşüldüğü gibi bu yanılgılar partimizi uluslararası alanda yalnızlaştırmaktadır. Bundan dolayı, Avrupa’daki samimi sosyalistlerin (PKK’yi desteklemeyenlerden bahsediyorum) önemli kısmı TKP’yi Türkiye’deki en büyük sosyalist parti sanmaktadır.

TKP’nin işlevsizliği bir kenara, partimiz için Uluslararası Avrasya Birliği’nde bir gelecek yoktur. Bu durum, bulunduğumuz kıtada gelişen ülkeler kümesini niteleyen “Avrasya” için bir gelecek olmadığını ifade etmez; daha ziyade Dugin ile ittifakın çıkmaz yol olduğunu ifade eder. Öyle ki, “Avrasya Birliği”ni telaffuz eden Rusya Federasyonu Komünist Partisi, Belarus Komünist Partisi, Kazakistan Komünist Partisi, Letonya Sosyalist Partisi gibi örgütler Dugin ve gerici çevresinden uzak durmakla birlikte sosyalist bir Avrasya fikrinde birleşmektedirler.

Bundan öte, dünyada Partimiz gibi MDD’yi savunan sosyalist partiler de mevcuttur. Bu partilerin en başında Güney Afrika Komünist Partisi (ki programının adı dahi “National Democratic Revolution”dır) ve Rusya Federasyonu Komünist Partisi (her ne kadar programını bu şekilde adlandırmasa da esasen MDD’yi savunur) gelmektedir. Bu iki partinin haricinde Partimizin Küba Komünist Partisi ve Kore İşçi Partisi gibi devrim partileriyle iyi ilişkiler kurabildiği açıktır.

Dolayısıyla:

a) Partimiz “kimlikçilik” ve “avrokomünizm”den çekinmeden, MDD çizgisinde olan partiler ve samimi olduğu partilerle birlikte olmalı, yani Dünya İşçi ve Komünist Partileri Toplantısı’na katılma talebinde bulunmalıdır.
b) Batı ülkelerinde sosyalist partilerin bir ideolojik izmihlal içinde olması, bu partiler içinde samimi sosyalistler olduğu gerçeğini görmezden gelmemize ve gericilerle işbirliği yapmamıza yol açmamalıdır.
c) Genel olarak Partimiz, yaptığı jeopolitik tahlillerde mutlakçılıktan kaçınmalı ve Avrasya devletlerinin ezici çoğunluğunun kapitalist (emperyalist demiyorum!) olduğu gerçeğini göz önünde bulundurmalıdır.

https://aytekinkaankurtul.wordpress.com/2014/09/07/radikal-bir-gerici-aleksandr-dugin-ya-da-dugin-elestirisi/

Perinçek, Preve and the Shadows of Reactionary Opportunism: A(n) (Auto) Critique, by Aytekin Kaan Kurtul

As per the title, this critique is also an auto-critique which aims to clarify the extent of reactionary opportunism among the communists and former communists in the two countries I know best by using two prominent representatives that eventually ended up in the same current.

First, a brief auto-critique is in order. As you may know, I used to defend both of these men. I used to defend Perinçek because I thought I owed one to him, due to the fact that he was an imprisoned socialist. He was among the political prisoners in the Ergenekon Trials, which were held to put an end to the remnants of the so-called “First Republic” – that is those who opposed the Islamic transformation orchestrated by the US and its local and European allies. So, despite his prior support of NATO and “fling” with the European-backed PKK, I decided to join his party and eventually rose up in the ranks before I quit. I had my personal reasons as well, but the main reasons behind my decision to quit were ideological, as the leadership had refused to stop collaborating with ambiguous Russian imperial fetishists like Alexander Dugin, developed a completely absurd economic theory, given de facto support to the reactionary presidential candidate of the Grey Wolves and the centre-left, and recruited former neo-liberals, right-wing nationalists and NATO officers.

What I couldn’t see in Perinçek was his dogmatic devotion to the Maoist notion of “principal contradiction” to the extent that he had no qualms in demonizing his former allies and siding with all his former adversaries to quell the former with absolutist rhetoric. It is ironic that even “Chairman Mao” had theorized a limit to the “principal contradiction”, i.e. “antagonistic contradiction”, despite the fact that, in practice, he could justify his negotiations with the Nixon administration in order to “counter Soviet revisionism”. At any rate, while Perinçek was correct in his last analysis regarding the PKK, trying to counter the PKK’s influence by supporting the very army that allowed the regime to purge anti-American officers has been a rather desperate act.

As for Preve, well, I got the chance to read his works thanks to an Italian friend of mine who, prior to Preve’s passing, used to be his pupil/close friend (I do have to thank him for the fact that Preve started reading my articles before I, a youngling, started reading his). At a time when certain Italian “communists” organized flash mobs against the Libyan Jamahiriya while others chose to remain idle, Preve’s relatively correct and radical approach led me to read more of his works. It was then that I found out about his past interest in Western revisionists such as French structuralists. Given his “Western” roots and sympathy for a liberal like Norberto Bobbio; I couldn’t understand how he could collaborate with outright cultural conservatives like Alain De Benoist.

Then I realized that it wasn’t a big coincidence after all: it was a matter of principles. Those who had actual political principles wouldn’t try to bend them in order to enforce unnecessary and contradictory fusions. Both Western Marxists and Eurasianists / New Rightists lacked a principled class perspective and were therefore able to justify their constant side switching by referring to cultural phenomena or geopolitical interests. Their lack of principled class perspective was due to the simple fact that they were unfamiliar with the political notion of “principle”.

And Preve was surely one of them. I had failed to see that.

After this introductory note I’d like to analyze the fallacies of these two prominent figures more thoroughly.

Perinçek: a man with dynamic red lines

Doğu Perinçek has always been one of the most intriguing figures in Turkish politics, and not always in a positive way. Son of a centre-right MP, Perinçek started out as a youth leader when he was a graduate student at the University of Ankara. At first he identified himself as a “scientific socialist”; however he subsequently became a prominent promotor of the “National Democratic Revolution Theory” (which foresaw an alliance with the petty bourgeoisie to counter imperialist influence and was popular among Turkish communists until the globalization era) with a bold Maoist slant. His unstable leadership began at this very point, when he fully embraced Maoism.

As a leading figure of the socialist magazine Aydınlık, Perinçek founded the clandestine Revolutionary Workers’ and Peasants’ Party of Turkey. Contrary to Perinçek’s present-day Kemalist rhetoric, the RWPPT was critical of Mustafa Kemal and the Republican Revolution and didn’t exclude secession as a “solution” to the Kurdish question. The party was also critical of Turkey’s involvement in Cyprus and had a very aggressive stance towards the “revisionist” Warsaw Pact and Soviet allies in general (such as Cuba).

After several years of clandestine activity, Perinçek founded the legal Workers’ and Peasants’ Party of Turkey. This legal party had inherited the Maoist stance of its predecessor (in terms of lashing out at Soviet allies) but had changed its stance towards Mustafa Kemal and the Kurdish question. It eventually became one of the first adversaries of a newly founded PKK in Eastern Anatolia, and the clandestine organization assassinated several regional leaders of the WPPT. Beyond its conflict with the PKK, the party had “unique” stances on increasing military pressure in the countryside and the role of NATO, in that it supported extraordinary measures against the so-called “fifth column” represented by the Communist Party of Turkey and backed Turkey’s membership to NATO “as a defensive measure against the Red Tsars”. It is worthy of note that the party initially supported the coup d’état in 1980, as it was of the opinion that the US was in regression and the USSR was the “main imperialist threat”.

In spite of the party’s initial support, the putschist authorities banned the Workers’ and Peasants’ Party of Turkey along with dozens of other socialist organizations. In the following years Perinçek’s circle founded the Socialist Party which was initially led by Ferit İlsever, a close associate of Perinçek. In the same period, Perinçek and his followers published a news magazine called “2000’e Doğru” (“Towards 2000”) that realized groundbreaking interviews with Kurdish militia leaders loyal to both Abdullah Öcalan (i.e. the PKK) and Massoud Barzani. Not surprisingly, Perinçek and his followers changed their stance on the Kurdish question yet again by supporting the PKK and opposing the Turkish Armed Forces with similar absolutist rhetoric. Perinçek even accused the famous left-wing Kemalist journalist (and martyr) Uğur Mumcu of collaborationism because of the latter’s criticism of Barzani’s militia and the PKK.

The following years saw yet another transformation in Perinçek’s political stance as he founded the pro-Kemalist Workers’ Party. Needless to say, he broke his ties with the PKK and embraced a nationalist approach. He slowly began to “recognize” the “overcoming” of the traditional political concepts of “left-wing” and “right-wing” and theorized that the current struggle was between “national” and “non-national” or “global” forces. His separation of capital accumulation from the notion of globalization led him to seek “non-socialist” solutions both home and abroad, which resulted in ambiguous alliances with Russian Eurasianists and former Grey Wolves.

Perinçek’s popularity reached its peak when he was imprisoned along with tens of anti-NATO military personnel, journalists, academics and politicians during the Ergenekon Trials. At first he and his comrades tried to disassociate themselves from the rest of the prisoners but eventually came to solidarize with them. As the trials proceeded, Perinçek, despite the despicable and illegitimate accusations he faced, enjoyed the “myth of the imprisoned leader”, much like Abdullah Öcalan. His actions were deemed excusable no matter what he did, as his ideas continued to shift to the right.

Nonetheless, the last couple of years saw the destruction of that myth. After he was released from prison, Perinçek enthusiastically joined Erdoğan’s crusade against the Gülen sect. Despite the fact that Gülen and Erdoğan were equally responsible for his imprisonment, Perinçek considered Gülen “the primary foe” and went as far as supporting Erdoğan’s candidates for the High Council of Judges and Prosecutors. He also didn’t refrain from supporting the introduction of Ottoman “Turkish” to high school curricula, effectively backing down from his “Kemalist” stance.

As a result, Perinçek decided that it would no longer be appropriate to maintain a “left-wing name” like “the Workers’ Party” and, after a ludicrous congress, changed the party’s name to “the Patriotic Party”. In spite of its small electoral base (around 0.3 %), the party boldly declared itself “a unitary front” (thus substantially renouncing the role of the “vanguard party” as theorized by Lenin) and welcomed the sort of people I mentioned in the introduction to its ranks.

The rest of the story takes place in the present day. Perinçek continues to support Erdoğan’s illegitimate incursions in Syria “as long as the army strikes the PKK”, avoids to comment on Erdoğan’s blatant violations of the Constitution “in force”, and continues to purge the “disobedient” socialists (or rather, actual socialists) from his party.

And how does Perinçek justify his actions? He is convinced that “yesterday is yesterday and today is today”, that is, he has no qualms in allying even with Erdoğan as long as he fights against the current “primary foe”. He lacks any sort of political principle; or rather, his only political principle is realpolitik. Such vices don’t necessarily make him a “typical politician in bad faith” but simply an untrustworthy leader and as such, he deserves to be isolated.

Preve: a confused Marxist

Without a doubt, criticizing an academic or a philosopher is much more onerous than criticizing a politician as you have to focus more on the idea than the act. Nevertheless, I shall try to keep it as brief and direct as possible.

Of partial Armenian descent (to the Turkish reader: Preve was quite fluent in Turkish), Costanzo Preve started his academic career after dispassionately studying law and political sciences in Turin. He pursued his philosophical interests after winning a scholarship at the University of Sorbonne in France, where he got the chance to attend the lectures of noteworthy Marxists of the era, such as Jean-Paul Sartre and Louis Althusser. In the meantime he met another influential figure, Roger Garaudy, when Garaudy was still the editor-in-chief of Cahiers du Communisme, the monthly magazine of the French Communist Party. Afterwards he attended the Free University of Berlin where he studied Greek, which allowed him to pass on to the University of Athens where he furthered his studies on Greek culture and history.

When he returned to Italy he started teaching and at the same time got involved in political activism. He became an official member of the Italian Communist Party in 1973 and tried to spread a “philosophical approach” to communism. In 1978 he founded the Centro Studi di Materialismo Storico, which allowed him to explore other major contributors to Western Marxism such as György Lukács and abandon Althusser. In this period Preve examined various Italian left-wing currents like operaismo andautonomismo, and heavily criticized the “historical compromise” (that is, the rapprochement between the Italian Communist Party and Christian Democrats), eventually joining the Trotskyist-oriented Proletarian Democracy where he sided with the “neo-communist” current.

After the dissolution of the Italian Communist Party and the adherence of Proletarian Democracy to the newly founded Communist Refoundation Party, Preve slowly began to distance himself from the Italian left. Irritated by the “useless conflicts among Marxists”, he likened various Marxist schools to “churches” and, although he continued to espouse Marxism, he declared (similarly to Thomas Kuhn) that Marxism was “in a scientific crisis” which could be solved by overcoming “ideological fundamentalism” represented mostly by “professional” party (or, as Preve used to put it, “sect”) leaders.

This disassociation led him to think that the “left-right dichotomy” was finally overcome and the “anti-fascist” rhetoric of the Italian left was highly superficial, as “such an adversary no longer existed”. He also criticized Lenin’s interpretation of Marxism with specific regard to the Leninist notion of “imperialism”, boldly stating that “[such an interpretation] lacks any sort of scientific basis, and therefore it hasn’t ‘corrected’ Marxian thought – it has effectively buried it” adding that “[Lenin’s thought] doesn’t need any sort of ex post contortions as it is based solely on a Russian perspective and (superficial) anti-imperialism”.

Thus, Preve’s anamorphosis allowed him to seek alliances elsewhere: not only did he embark upon a “critical” cooperation with the abovementioned reactionary “thinker” Alain De Benoist, but he also got in touch with one of the zealots that Perinçek also befriended: Alexander Dugin. Despite trying to maintain an independent Marxist approach, he was nevertheless influenced by the fetishisms of these two individuals as he focused more on geopolitics and national identity in his later years.

Preve’s new perspective and influences eventually morphed into a political stance, which he referred to as “communitarian communism”. In spite of the fact that the word “communism” was still present in this self-description, the key word was “communitarian” as the ideas that he proposed were more communitarian in essence, and “communism” was simply a point of reference, an inspiration for his arguments. Furthermore, the fact that “communitarianism” was a term that the Italian far-right was accustomed to allowed Preve to reach out to them in order to “unite against” the “common foe” represented by liberal individualism.

It is only saddening that he didn’t get to see the recent rise of the far-right in Europe; perhaps he could have admitted his mistakes, something that he wasn’t afraid to do. That would have definitely changed the attitude of his younger and not-so-bright associates like Diego Fusaro who try to talk about Marx to the militants of openly fascist organizations like CasaPound.

To sum up, the reason why Preve embraced such an opportunist approach in his later life was, ironically, the “classical” opportunism of the Italian left. In my humble opinion, his hatred towards “tifoseria” politics and indecent leaders resulted in a new form of opportunism which sought refuge in the far-right.

Differences and the common ground

It goes without saying that, despite their common point of arrival, Perinçek and Preve had very different perspectives. Perinçek is a politician who is used to using a simple language to form his arguments; Preve, on the other hand, was a philosopher and used a complex language and well-defined logical links to convince the reader. While Perinçek thrives on sectarianism and a not-so-impressive cult of personality, the main reason behind Preve’s disassociation from the left was this very concept of “leadership”. Appositely, in Perinçek’s opinion organizing is a fundamental norm, while Preve thought that “intellectual integrity” came before political activism (conversely, Perinçek states that “our integrity has no value in the fight for the Motherland!”). It is only a coincidence that these two figures met in Turkey in the 70’s.

However, they ended up on the same ground by denouncing the political principles of the left, albeit for different reasons. They both held onto vague antagonisms and eventually lost sight of clarity. They both tried to unite with controversial figures against what they perceived as “a common foe” but failed to see the irreconcilable contradictions. They both harmed their followers, although it is clear that the damage caused by Preve is significantly less than that which was caused by Perinçek.

At this point I must admit that the works of Preve deserve a separate and more detailed critique, which I’m planning to undertake in the following months. After all, he was an intellectual who valued integrity and wasn’t afraid to admit that he was wrong. He had a relatively scientific approach; unfortunately, though, not all scientific works yield correct results.

As for Perinçek, his works don’t deserve such criticism. His veneration of realpolitikand dogmatic approach to geopolitics are well-entrenched, therefore his ideas aren’t invaluable. Nevertheless, it is a moral and political duty to tell the truth about Perinçek and his ideas in order to tread a scientific path towards socialism.

After all, the fight against reactionism goes on!

https://aytekinkaankurtul.wordpress.com/2015/08/23/perincek-preve-and-the-shadows-of-reactionary-opportunism-an-auto-critique/